fa تبیین مدل اعتیاد به بازی‌های رایانه‌ای بر اساس سبک‌های فرزندپروری با نقش میانجی‌گری احساس تنهایی در دانش‌آموزان نوجوان تخصصي Special پژوهشی-کمی Quantitative-Research مقدمه: اعتیاد به بازی‌های رایانه‌ای&nbsp; به‌عنوان یکی از چالش‌های فزاینده در سلامت روان و سازگاری اجتماعی نوجوانان، نیازمند تبیین مبتنی بر مدل‌های نظری منسجم است. هدف از پژوهش حاضر، تبیین مدل اعتیاد به بازی‌های رایانه‌ای بر اساس سبک‌های فرزندپروری با نقش میانجی‌گری احساس تنهایی در دانش‌آموزان ۱۲ تا 18 سال بود.<br> روش کار: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود که با روش مدل‌یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان مقاطع متوسطه اول و دوم شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آن‌ها ۲۱۵ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و پس از حذف داده‌های پرت، 200 پرسشنامه معتبر مورد تحلیل قرار گرفت. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه سبک‌های فرزندپروری رابینسون و همکاران (۲۰0۱)، مقیاس اعتیاد به بازی‌های رایانه‌ای &nbsp;Whang&Chang&nbsp; (2002) و مقیاس احساس تنهایی Asher &nbsp;(1984) بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS-22 و AMOS-22 و روش بوت‌استرپ با ۵0۰۰ تکرار تحلیل شدند.<br> یافته‌هــا:: شاخص‌های برازش مدل مطلوب بودند (67/2&chi;&sup2;/df=، 934/0CFI=، 983/0GFI= ،30/0= RMSEA و<br> &nbsp;06/0= SRMR) نتایج تحلیل مسیر نشان داد که مسیرهای مستقیم سبک‌های فرزندپروری بر اعتیاد به بازی غیرمعنادار بودند. با این حال، احساس تنهایی نقش میانجی‌گری کامل را ایفا کرد؛ به طوری که سبک مقتدرانه با کاهش احساس تنهایی (45/0&beta;=)، و سبک‌های مستبدانه (28/0&beta;=) و سهل‌گیرانه (19/0&beta;=) با افزایش آن، به‌طور غیرمستقیم و معناداری بر اعتیاد به بازی تأثیر گذاشتند. اثرات غیرمستقیم از طریق احساس تنهایی برای سبک مقتدرانه (184/0-&beta;=)، مستبدانه (115/0&beta;=) و سهل‌گیرانه (078/0&beta;=)&nbsp; معنادار بودند.<br> نتیجه‌‌گیــری: یافته‌ها نشان داد سبک‌های فرزندپروری منحصراً از طریق مسیر غیرمستقیم و با میانجی‌گری کامل احساس تنهایی بر اعتیاد به بازی‌های رایانه‌ای تأثیر می‌گذارند. پرستاران سلامت نوجوانان و پرستاران مدارس می‌توانند با غربالگری احساس تنهایی در کلینیک‌های بهداشتی و طراحی مداخلات خانواده‌محور مبتنی بر ارتقای سبک فرزندپروری مقتدرانه، از بروز رفتارهای اعتیادگونه دیجیتال در نوجوانان پیشگیری کنند.<br> <br> <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:107%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><strong><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt"><span style="line-height:107%"><span style="font-weight:normal"></span></span></span></strong></span></span></span></span></span> Introduction: Computer Game Addiction, as a growing challenge in adolescent mental health and social adjustment, requires explanation based on coherent theoretical models. This study aimed to explain the model of computer game addiction based on parenting styles with the mediating role of loneliness in students aged 12 to 18 years.<br> Methods: This descriptive-correlational study employed Structural Equation Modeling (SEM). The statistical population included all first and second-level students in Isfahan city during the academic year 2024-2025. A sample of 215 was selected via convenience sampling, and after removing outliers, 200 valid questionnaires were analyzed. Data were collected using Robinson et al.&#39;s (2001) Parenting Styles Questionnaire, Whang and Chang&#39;s (2002) Computer Game Addiction Scale, and Asher&#39;s (1984) Loneliness Scale. Data were analyzed using SPSS-22 and AMOS-22 software with bootstrapping (5000 iterations).<br> Results: Model fit indices were adequate (&chi;&sup2;/df=2.67, CFI=0.934, GFI=0.983, RMSEA=0.03, SRMR=0.06). Path analysis revealed that the direct paths from parenting styles to game addiction were non-significant. However, loneliness played a full mediation role in this relationship. Authoritative parenting indirectly reduced game addiction by decreasing loneliness (&beta;=-0.45), whereas authoritarian (&beta;=0.28) and permissive (&beta;=0.19) styles indirectly increased it by elevating loneliness. The indirect effects through loneliness were significant for authoritative (&beta;=-0.184), authoritarian (&beta;=0.115), and permissive (&beta;=0.078) styles.<br> Conclusion: Parenting styles influence computer game addiction exclusively through indirect pathways, fully mediated by loneliness. Adolescent health nurses and school nurses can prevent digital addictive behaviors by screening for loneliness in health clinics and designing family-centered interventions based on promoting authoritative parenting.<br> <br> <span style="font-size:11pt"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="line-height:107%"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><strong><span style="font-weight:normal"></span></strong></span></span></span></span> اعتیاد به بازی‌های رایانه‌ای, سبک‌های فرزندپروری, احساس تنهایی, نوجوان, مدل‌یابی معادلات ساختاری, پرستاری سلامت نوجوان Computer Game Addiction, Parenting Styles, Loneliness, Adolescent, Structural Equation Modeling, Adolescent Health Nursing 27 35 http://jne.ir/browse.php?a_code=A-10-97-2&slc_lang=fa&sid=1 Sana Akbaran ثنا اکبران sana.akbaran@iau.ac.ir 100319475328460030982 100319475328460030982 No دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران Mina Jouzi مینا جوزی mina.jouzi@iau.ac.ir 100319475328460030983 100319475328460030983 Yes Nursing & Midwifery Sciences Development Research Center, Na.C. , Islamic Azad University, Najafabad, Iran دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران