مقدمه: از آن جا که انجام احیاء قلبی ریوی در بیمارانی که خارج از بیمارستان دچار ایست قلبی شده‌اند باعث کاهش چشمگیر میزان مرگ و میر آن‌ها می‌شود و نظر به این که میزان آگاهی و عملکرد افراد عمومی جامعه در خصوص این پروسه پایین گزارش شده، این پژوهش با هدف بررسی تأثیر آموزش احیاء قلبی ریوی بر آگاهی و عملکرد همراهان بیماران مبتلا به بیماری‌های قلبی و عروقی انجام شد.

روش کار: این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون بر روی همراه 48 بیمار دارای بیماری‌های قلبی عروقی مراجعه کننده به بیمارستان امام خمینی (ره) اهواز در سال 1393 انجام گرفت. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه محقق ساخته بود که یک بار در 72 ساعت اول ورود به بخش و مجدداً 2 هفته بعد از آموزش تکمیل شد. آموزش در 3 جلسه 60 دقیقه‌ای در 3 روز متوالی به روش سخنرانی، اجرا بر روی مولاژ و بحث در گروه‌های کوچک داده شد. تجزیه و تحلیل آماری توسط نرم افزار SPSS16 و با استفاده از آماری توصیفی (توزیع فراوانی مطلق و نسبی، میانگین و انحراف معیار) و استنباطی (آزمون آماری تی زوجی و کای اسکوئر) انجام شد.

یافته‌ها: میانگین و انحراف معیار آگاهی قبل و بعد از آموزش به ترتیب 04/3 ± 98/5 و 43/3 ± 29/11 و میانگین و انحراف معیار عملکرد قبل و بعد از آموزش به ترتیب 92/1 ± 81/10 و 41/4 ± 41/19 بود. اختلاف معناداری بین آگاهی و عملکرد واحدهای مورد پژوهش پس از آموزش نسبت به قبل از آموزش وجود داشت (001/0 ≥ P).

نتیجه گیری: از آنجا که نتایج نشان داد آموزش ترکیبی به همراه بیماران مبتلا به بیماری قلبی عروقی در افزایش آگاهی و عملکرد آن‌ها مؤثر می‌باشد، استفاده از این روش آموزشی پیشنهاد می‌شود.