مقدمه: پرستاری به عنوان حرفه‌ای با استرس شغلی بالا شناخته شده است که تأثیرات زیان‌باری بر سلامت و میزان بروز توانایی‌های پرستاران در محیط کار و کاهش کیفیت زندگی کاری آنان دارد. لذا، این مطالعه با هدف ارائه مدل علّی کیفیت زندگی کاری بر اساس استرس شغلی و هوش هیجانی با میانجی‌گری خستگی در پرستاران مجرد انجام گرفت.
روش کار: روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری را کلیه پرستاران مجرد بیمارستان‌های شهر اهواز در سال 1399 تشکیل دادند که به روش نمونه­گیری در دسترس تعداد 203 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بود از؛ پرسشنامه جمعیت شناختی، "پرسشنامه کیفیت زندگی کاری"، "مقیاس استرس شغلی پرستاری"، "پرسشنامه هوش هیجانی" و "مقیاس خستگی". ارزیابی مدل پیشنهادی با استفاده از روش تحلیل مسیر انجام گرفت.
یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد تمام مسیرهای مستقیم به جز مسیر هوش هیجانی (039/0 =β و 05/0p ) به کیفیت زندگی کاری معنادار شدند. مسیرهای مستقیم استرس شغلی (252/0- =β و 01/0P<) و خستگی (270/0- =β و01/0P<) به کیفیت زندگی کاری، همچنین مسیرهای مستقیم استرس شغلی (413/0=β و01/0P<) و هوش هیجانی (164/0- =β و 05/0p ) به خستگی از لحاظ آماری معنی‌دار بود.
مسیرهای غیرمستقیم استرس شغلی (119/0- =β و 01/0P<) و هوش هیجانی (034/0=β و  05/0p )  نیز از طریق خستگی با کیفیت زندگی کاری معنادار شدند. نسبت روایی محتوا و پایایی با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ انجام شد. برای تحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS و AMOS نسخه 24 استفاده شد.
نتیجه گیری: براساس نتایج این پژوهش، الگوی پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار است و گام مهمی در جهت شناخت عوامل مؤثر بر کیفیت زندگی کاری پرستاران محسوب می‌شود. پیشنهاد می‌شود با برنامه‌ریزی و اجرای مداخلات آموزشی در زمینه استرس شغلی، هوش هیجانی و خستگی قدمی مثبت در جهت افزایش کیفیت زندگی کاری پرستاران برداشته شود.