fa مقایسه اثربخشی آموزش مهارت‌های مطالعه با و بدون تنظیم هیجان بر رفتارهای خودشکن آموزشی دانشجویان علوم پزشکی تخصصي Special پژوهشی-کمی Quantitative-Research <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span calibri="" style="font-family:"><b><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">مقدمه</span></span></b><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">:</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:"> توانایی مدیریت و تنظیم هیجانات، به دانشجویان کمک می‌کند تا این تنش‌های تحصیلی را به شیوه‌ای سازگارانه مدیریت کنند؛ بر همین اساس هدف پژوهش حاضر</span></span> <span lang="AR-SA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">مقایسه اثربخشی آموزش مهارت‌های مطالعه با و بدون تنظیم هیجان بر رفتارهای خودشکن آموزشی دانشجویان علوم پزشکی بود.</span></span><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span style="font-family:"B Mitra""></span></span></span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span calibri="" style="font-family:"><b><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">روش کار</span></span></b><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">: پژوهش حاضر نیمه‌آزمایشی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری موردمطالعه دانشجویان (دختر و پسر)</span></span> <span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">مشغول به تحصیل دانشگاه علوم پزشکی بیرجند در سال 1401 بودند که به روش نمونه‌گیری در دسترس، 60 نفر انتخاب شدند که به صورت تصادفی، در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل 20 نفره، جایدهی شدند. جهت مقایسه دو گروه یادشده، گروه آموزش مهارت‌های مطالعه با تنظیم هیجان به مدت 16 جلسه 90دقیقه‌ای و گروه آموزش مهارت‌های مطالعه بدون تنظیم هیجان نیز به مدت 16 جلسه 90دقیقه‌ای تحت آموزش گروهی قرار گرفتند. از پرسشنامه رفتارهای خودشکن آموزشی کانینگهام (2002) جهت سنجش رفتارهای خودشکن آموزشی استفاده شد. در نهایت داده‌های پژوهش با آزمون تحلیل واریانس چند متغیری در نرم‌افزار </span></span><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt">SPSS</span><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:"> نسخه 26 تحلیل شدند.</span></span></span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span calibri="" style="font-family:"><b><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">یافته‌ها</span></span></b><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">: نتایج بررسی‌ها حاکی از آن است که هر دو روش آموزش مهارت‌های مطالعه مبتنی بر تنظیم هیجان و بدون تنظیم هیجان، تأثیر معناداری در کاهش رفتارهای خودشکن آموزشی دانشجویان علوم پزشکی داشت (05/0></span></span><span dir="LTR" style="font-size:12.0pt">P</span><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">). مقایسه میانگین‌ها نشان داد روش آموزش مهارت‌های مطالعه مبتنی بر تنظیم هیجان، در مقایسه با آموزش مهارت‌های مطالعه بدون تنظیم هیجان، اثربخشی بیشتری داشته است.</span></span></span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span calibri="" style="font-family:"><b><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">نتیجه‌گیری</span></span></b><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">: </span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">نتایج این پژوهش نشان داد که ترکیب مهارت‌های مطالعه با تنظیم هیجان می‌تواند به‌طور مؤثری رفتارهای خودشکن آموزشی را کاهش دهد و کیفیت یادگیری دانشجویان را بهبود بخشد. این یافته‌ها بر اهمیت ادغام جنبه‌های هیجانی در برنامه‌های آموزشی برای افزایش بهره‌وری تحصیلی تأکید می‌کند</span></span><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span b="" mitra="" style="font-family:">.</span></span></span></span></span></span></span><br> <br> <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span calibri="" style="font-family:"><span lang="FA" style="font-size:12.0pt"><span style="font-family:"B Mitra""></span></span></span></span></span></span></span><br> <div aria-label="شکستن صفحه" class="cke_pagebreak" contenteditable="false" data-cke-display-name="pagebreak" data-cke-pagebreak="1" style="page-break-after:always" title="شکستن صفحه"></div> <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span calibri="" style="font-family:"><b><span style="font-size:12.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">Introduction</span></span></b><span style="font-size:12.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">: The ability to manage and regulate emotions helps students adaptively manage these academic stresses; therefore, the present study aimed to compare the effectiveness of studying skills training with and without emotion regulation on self-destructive educational behaviors of medical students.</span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span calibri="" style="font-family:"><b><span style="font-size:12.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">Methods:</span></span></b><span style="font-size:12.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""> The present study was quasi-experimental, with pre-tests, post-tests, and a control group. The study&#39;s statistical population was students (male and female) studying at Birjand University of Medical Sciences in 2022. 60 people were selected using convenience sampling and placed randomly in two experimental and control groups of 20 people. To compare the two groups, the study skills training group with emotion regulation received group training for 16 90-minute sessions and the study skills training group without emotion regulation received training for 16 90-minute sessions. The Cunningham Educational Self-Destructive Behaviors Questionnaire (2002) was used to measure educational self-destructive behaviors. Finally, the research data were analyzed using the covariance test in SPSS-26.</span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span calibri="" style="font-family:"><b><span style="font-size:12.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">Results:</span></span></b><span style="font-size:12.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""> The results of the study indicated that both methods of teaching study skills based on emotion regulation and without emotion regulation significantly reduced self-destructive educational behaviors in medical students (P<0.05). A comparison of means showed that teaching study skills based on emotion regulation was more effective than teaching study skills without emotion regulation.</span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:normal"><span calibri="" style="font-family:"><b><span style="font-size:12.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">Conclusion:</span></span></b><span style="font-size:12.0pt"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""> The results of this study showed that combining study skills with emotion regulation can effectively reduce self-defeating educational behaviors and improve the quality of students&#39; learning. These findings emphasize the importance of integrating emotional aspects in educational programs to increase academic productivity.</span></span></span></span></span><br> <br> &nbsp; مهارت‌های مطالعه با تنظیم هیجان, مهارت‌های مطالعه بدون تنظیم هیجان, رفتارهای خودشکن آموزشی, دانشجویان علوم پزشکی Study skills with emotion regulation, Study skills without emotion regulation, Self-defeating educational behaviors, Medical students 53 65 http://jne.ir/browse.php?a_code=A-10-1883-1&slc_lang=fa&sid=1 Pouria Pazhoohanfar پوریا پژوهان فر poorya70.pp@gmail.com 100319475328460029578 100319475328460029578 No PhD Student in educational Psychology, Islamic Azad University, Birjand, Iran دانشجوی دکترای روانشناسی تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیرجند، بیرجند، ایران Samane sadat Tabatabaee سمانه سادات طباطبایی tabatabaee88@yahoo.com 100319475328460029579 100319475328460029579 Yes Assistant Professor, Department of Psychology, Islamic Azad University, Birjand, Iran (Corresponding Author *) استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیرجند، بیرجند، ایران. Fatemeh shahabizadeh فاطمه شهابی زاده f_shahabizadeh@yahoo.com 100319475328460029580 100319475328460029580 No Associate Professor, Department of Psychology, Islamic Azad University, Birjand, Iran دانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیرجند، بیرجند، ایران Reza Dastjerdi رضا دستجردی hasani697@gmail.com 100319475328460029581 100319475328460029581 No Assistant Professor, Department of Psychology, Birjand University of medical sciences, Birjand, Iran استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه علوم پزشکی، بیرجند، بیرجند، ایران.