fa پیامد کاربرد مدل همکار آموزشی بالینی بر آموزش دانشجویان کارشناسی اتاق عمل تخصصي Special پژوهشی-کمی Quantitative-Research مقدمه: اتاق عمل سیستم پیچیده‌ای است که شخص، تکنولوژی و بیماران را در یک محیط فیزیکی برای رسیدن به پیامدهای مطلوب در بیماران هماهنگ می‌سازد. به همین منظور تقویت دانش و مهارت‌های لازم پرستاران در محیط‌های اتاق عمل ضروری است. این در حالی است که مطالعات نشان می‌دهد، فارغ‌التحصیلان فاقد مهارت مورد نیاز برای انجام کارهای بالینی می‌باشند. با توجه به عدم کارآیی فارغ‌التحصیلان در اعمال بالینی، در دسترس نبودن مداوم مربی برای دانشجو و عدم همکاری پرسنل بخش در آموزش بالینی نیاز به تغییر روش آموزش بالینی احساس می‌شود. مدل همکار آموزش بالینی یکی از روش‌های آموزش بالینی است که در حل مشکلات موجود کمک‌کننده است. این مطالعه با هدف بررسی سطع شایستگی مورد انتظار عملکرد دانشجویان اتاق عمل بعد از کاربرد این مدل آموزشی صورت گرفت. روش: این پژوهش یک مطالعه پیش تجربی از نوع دانش پژوهی است. کلیه دانشجویان اتاق عمل ترم 2 شامل 28 نفر در این پژوهش شرکت داشتند که در حال گذراندن واحد کارآموزی بخش استریلیزاسیون در اتاق عمل مرکز آموزشی درمانی سینا، دانشگاه علوم پزشکی تبریز بودند. شیوه استفاده از این مدل به این صورت بود که ابتدا براساس سرفصل درسی، برنامه درس بالینی دانشجویان شامل (اهداف درسی، لاگ بوک، شیوه ارزشیابی و ...) تدوین گردید. دانشجویان به 5 گروه حداکثر 6 نفر تقسیم شده و به مدت 3 روز در هفته به مدت 9 روز در بخش استریلیزاسیون حضور پیدا می‌کردند. از مدل همکار آموزش بالینی برای آموزش بالینی این دوره از دانشجویان استفاده گردید. در پایان دوره سطع شایستگی عملکرد دانشجویان با بررسی 25 لاگ بوک تکمیل شده توسط آن‌ها، مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج در خصوص سطح شایستگی عملکرد دانشجویان اتاق عمل نشان داد: اغلب دانشجویان (بیش از 80% آن‌ها) به سطح شایستگی خود در خصوص اغلب عملکردهای تعریف شده در لاگ بوک مربوطه، نمره 4 یا 5 داده بودند (مقیاس نمره‌دهی 5-1) 76/033/3=X ، 65/3-01/3=CI. توانایی بسته‌بندی کلیه ابزار برای استریل کردن با حداکثر شایستگی و توانایی کار با محلول‌های شیمیایی ضدعفونی‌کننده و استریل‌کننده با حداقل شایستگی انجام شده بود. نتایج در خصوص رضایتمندی نشان داد که بیش از 70% دانشجویان معتقد بودند راهنمایی لازم در خصوص پک کردن و آماده‌سازی ابزار جراحی و استفاده از اتوکلاو همیشه به آن‌ها ارایه شده است. همچنین ارتباط با سرپرستار، پذیرش دانشجو توسط پرسنل در اغلب موارد رضایت داشتند ضمن این که توانسته بودند از گزارش کار خود توسط مربی بازخود بگیرند. نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از این مطالعه با مطالعات مشابه هم‌خوانی دارد، لذا با توجه به جوان بودن دوره آموزشی کارشناسی اتاق عمل و کمبود اعضای هیأت علمی متخصص در زمینه اتاق عمل در دانشکده‌های پرستاری و مامایی، استفاده از این مدل آموزشی که عمدتاً بر مشارکت و همکاری افراد ماهر شاغل بیمارستان‌ها در آموزش بالینی تأکید دارد، نقش مؤثر و کمک‌کننده‌ای در آموزش دوره کارشناسی اتاق عمل خواهد داشت. Introduction: The operating room is a complicated system, which coordinates the person, technology, and patient in a physical environment to achieve optimal outcomes. Therefore, improving knowledge and skills of nurses in the operating room is essential. However, the studies indicate that nursing students may not be prepared enough to practice in clinical settings. Due to the lack of students’ efficiency in clinical situations, the shortage of nurse instructors, lack of education-practice cooperation, there is a need to change clinical teaching methods. The purpose of this study was to investigate the effect of peer clinical education model on the expected level of competency in operating room students. Methods: This was a pre-experimental design. All operating room freshman students, including 28 people who were passing their clinical course in the Central Sterilization Room at a teaching hospital participated in this study. At the beginning of implementing this model, the curriculum outline such as course objectives, logbook, and evaluation practices was developed. Students were divided into five groups with maximum six members in each. The peer clinical teaching method was used to teach students. At the end, the expected level of competency in operating room students was evaluated. Results: Most students (80%) estimated their competency level to be 4 to 5 (X=3.33±0.76, CI=3.01-3.65). They showed a maximum competency in packaging instruments for sterilizing and the minimum competency in working with chemical disinfectant solutions. In addition, over 70% of students believed that they gained necessary guidance on the packing and preparing surgical instruments and using autoclave. They were also satisfied for making communication with the head nurse, and being accepted by ward’s staff. Conclusion: Since this educational model emphasizes on the collaboration between skillful staff during clinical training, its implementation in nursing education is recommended. مدل همکار آموزشی بالینی، شایستگی بالینی، روش‌های آموزش بالینی Peer clinical teaching, clinical competency, educational teaching methods 78 85 http://jne.ir/browse.php?a_code=A-10-52-2&slc_lang=fa&sid=1 mojhgan Lotfi مژگان لطفی 1003194753284600214 1003194753284600214 No Tabriz ums د ع پ تبریز vahid Zamanzadeh وحید زمانزاده 1003194753284600215 1003194753284600215 No Tabriz ums د ع پ تبریز zahra Sheikhalipor زهرا شیخ علی پور sheikhalipourz@tbzmed.ac.ir 1003194753284600216 1003194753284600216 Yes Tabriz ums د ع پ تبریز