fa شبیه‌سازی راهکاری برای ارتقای آموزش بالینی عمومى General مروری Review مقدمه: پیشرفت در آموزش پرستاری و پزشکی باعث شده است که روش‌های سنتی آموزش به روش‌های پیشرفته برای تمرین مراقبت‌های بالینی در یک محیط ایمن تبدیل شود. شبیه‌سازی یک روش تدریس منحصر به فرد برای یادگیری و ارزیابی است. با توجه به این که در کارآموزی‌های رشته‌های پزشکی و پیراپزشکی محدود بودن تسهیلات و فضاهای بالینی و یا کوتاهی زمان اقامت بیمار در بیمارستان می‌تواند برروی فرصت‌های یادگیری دانشجویان در زمینه مراقبت از بیمار تأثیر گذارد و فرصت‌های یادگیری کمتری برای دانشجویان فراهم شود به نظر می‌رسد فراهم آوردن محیطی شبیه‌سازی شده مثل بالین، بهترین راه برای آموزش بهتر و در نتیجه پیشگیری از خطاهای پزشکی و کنترل هر گونه آسیب به بیمار باشد. هدف از انجام این پژوهش مروری بر روش تدریس شبیه‌سازی در آموزش بالینی می‌باشد. روش: این مقاله، مطالعه مروری از نوع سنتی است که پژوهشگران در سال 1391-1390 با بررسی مجلات الکترونیکی Proquest و Elsevier تمام مقالات راجع به شبیه‌سازی از سال 2000 تا 2011 را جمع‌آوری کرده و سپس از بین مطالعات مرتبط، مواردی که دارای اهداف، متد، روش کار، حجم نمونه، آنالیز و نتیجه‌گیری مشخص بودند، انتخاب کردند که از این میان 3 مطالعه کیفی، 11 مورد کمی، 5 مورد کیفی- کمی می‌باشند. یافته‌ها: اگرچه شبیه‌سازی سطوح مختلف دارد اما شواهد نشان می‌دهد کارایی و تأثیرگذاری آن، در مقایسه با آموزش سنتی و روش‌های مبتنی بر سخنرانی بیشتر است. شبیه‌سازی ابزاری مهم در آموزش بالینی با اثرات سودمند برای اساتید، دانشجویان و بیماران می‌باشد. نتیجه‌گیری: در دهه گذشته شبیه‌سازی یک استراتژی کلیدی آموزشی برای پرورش مهارت‌های بالینی در رشته‌های مختلف شده است. سیاستگزاران، اساتید و بنیانگذاران، بر نیاز به پرورش مهارت‌های بالینی قبل از ورود به بالین، به منظور افزایش امنیت بیمار و کاهش فشار بر محیط‌های بالینی تأکید می‌کنند. Introduction: Advances in medical and nursing education has led to the transformation of traditional teaching methods to advanced teaching methods for clinical care in a secure environment. Simulation is a unique modality for experiential learning and evaluation. Limited facilities or short-stay patients impact learning in the field of medicine and paramedical sciences. Thus, few learning opportunities are present in the areas of patient care for students. Preparation of a simulated environment helps with the improvement of education, in a controlled environment and prevents of medical errors and any harm to the patient. The aim of this article was to review teaching of simulation in clinical education. Methods: Electronic databases and publishers such as proQuest and Elsevier from 2000 to 2011were reviewed. All articles on simulation were collected and related studies to clinical education according to inclusion criteria were picked up. Six qualitative studies, 11 quantitative studies and 4 studies with mixed qualitative – quantitative methods were selected for analysis. Results: Although simulating has different levels, but evidence suggests that in comparison to traditional training and lecture-based methods, it has more efficiency and effectiveness. Simulation is an important tool in clinical education with positive effects for faculty, students and patients. Conclusion: In the past decade, simulation has been a key strategy for the development of clinical skills in students. Policymakers, professors and founders focus on the need to develop clinical skills before entrance to the bedside in order to improve patient safety. شبیه‌سازی، یادگیری، آموزش بالینی Simulation, learning, clinical education 55 65 http://jne.ir/browse.php?a_code=A-10-113-3&slc_lang=fa&sid=1 mojhgan janighorban مژگان جانی قربان 1003194753284600545 1003194753284600545 No isfahan ums د ع پ اصفهان maryam allahdadian مریم اله دادیان maryamallahdadian@yahoo.com 1003194753284600546 1003194753284600546 Yes isfahan flavarjan Azad university دانشگاه آزاد فلاورجان اصفهان fariba Haghani فریبا حقانی 1003194753284600547 1003194753284600547 No isfahan ums د ع پ اصفهان